En verder is de sfeer er zo uitgesproken Italiaans. Het stadje Clusone, uitgangspunt voor de tocht, dateert uit de Middeleeuwen en heeft tegelijk het moderne Italiaanse levensgevoel, met koffiebarretjes, ijssalons en modewinkeltjes. En in de bergen zijn de hutten erg gezellig, niet in de laatste plaats door het goede Italiaanse eten en de goede Italiaanse wijn die er wordt geserveerd. Er komen ook, zeker vergeleken met het Valle d'Aosta en met de Dolomieten, maar heel weinig niet-Italianen.

Door het gebied loopt een doorgaande route van 9 etappes, de Sentiero delle Orobie, waarvan ik het eerste stuk in deze reis heb opgenomen. Daar zit een mooie opbouw in, van licht naar wat pittiger, zonder dat het al te zwaar wordt. De totale zwaarte van de tocht (in hoogteverschillen en afstanden) is te vergelijken met de tocht in Valle d'Aosta, en ook de moeilijkheidsgraad ligt zeker niet hoger.

Uitgangspunt is de camping in Clusone, ook een echt Italiaanse camping met vooral veel stacaravans en één veldje voor tenten. Van daaruit maken we één inloopwandeling en de volgende dag trekken we echt de bergen in.
 

Rifugio Calvi

Programma:

1. Ontmoeting op de camping in Clusone.

2. We rijden een stukje omhoog naar de Rifugio San Lucio (op 1027 m), en maken van daar af een inloopwandeling naar de Pizzo Formico (1636 m). Deze top (met een enorm kruis erop) ligt aan de rand van een groen bergplateau en biedt schitterend uitzicht op het dal waar Clusone in ligt, en op de wijde omgeving.

3. We reizen met de bus naar het bergdorpje Valcanale. Van daar lopen we in ongeveer 1½ uur naar de eerste hut, Rifugio Alpe Corte. Deze ligt op 1410 meter, onder de boomgrens - er groeit onder andere veel goudenregen in deze omgeving. Tijd genoeg voor nog een korte wandeling verder omhoog, naar het bergmeer Lago Branchino 300 meter hoger.

Monte Madonnino

4. We stijgen naar onze eerste pasovergang, op 2139 meter. We hebben daar prachtig zicht op de Laghi Gemelli - dat betekent Tweelingmeren, maar sinds de aanleg van een stuwdam is het één groot meer geworden. Daarachter zien we volgende hut liggen: Rifugio Laghi Gemelli (1961 m). Maurizio is hier de hartelijke huttenwaard, bijgestaan door een prima kok. Op 20 minuten van de hut ligt een prachtig verscholen bergmeertje, Laghetto della Paura

5. We wijken even af van de Sentiero delle Orobie, voor een variant die prachtig door het hart van het gebied gaat. We stijgen naar de Passo d'Aviasco op 2289 m, en dalen dan spectaculair af door het Val dei Frati, het Dal van de Broeders. Beneden ligt een mooi bergmeertje (wie durft erin?) en daarna stijgen we weer wat om uit te komen in de prachtige kom waar op 2015 meter de Rifugio Calvi ligt. Deze hut, waar we drie nachten blijven, is echt een familiebedrijf, met Claudio als huttenwaard en zijn vrouw als kokkin.

6. Vanuit de hut springt de Monte Madonnino meteen in het oog, en het is een prima doel voor een - niet al te lange - dagwandeling. Hij is 2502 meter hoog, niet moeilijk maar wel een échte bergtop, met een Madonna-beeldje erop. Het is ook echt een omgeving voor steenbokken.

7. Vandaag nog een rondwandeling vanuit de Calvi-hut. We kruisen het dal, met veel bloemen onderweg (waaronder het vertederende Orobische viooltje) en stijgen de andere helling op. Op de pas (ca. 2300 meter) prachtig zicht op het Lago del Diavolo, het Duivelsmeer, in de diepte, ingesloten tussen hoge bergwanden. Dan dalen we langs de helling af naar de Rifugio Longo, waar mijn oude vriend Enzo huttenwaard is. Hier komen veel Italianen speciaal naar toegewandeld voor de lunch, en dat is niet voor niets. Natuurlijk staan er vooral streekspecialiteiten op de kaart, waarvan bijvoorbeeld de pizzóccheri (lintmacaroni van boekweitmeel met groente en bergkaas) echt om te smullen zijn. Langs de lage kant lopen we 's middags terug naar de Calvi-hut.

8. Vanuit de hut doen we de laatste klim, naar de Passo Portula op 2273 meter. Vandaar begint de lange afdaling, eerst langs bloemenhellingen, dan door weiland en tenslotte door het bos om te eindigen in het plaatsje Gromo. Alles bij elkaar een afdaling van 1600 meter, maar we nemen er alle tijd voor. En in Gromo bij de bushalte (en een mooi dorpsplein, met koffie en ijs...) eindigt de tocht.

De Orobische Alpen in Google Earth
Wie Google Earth heeft geïnstalleerd, kan met deze link naar het gebied en de wandelingen.